Iranian Futurist 
Iranian Futurist
Ayandeh-Negar
Welcome To Future

Tomorow is built today
در باره ما
تماس با ما
خبرهای علمی
احزاب مدرن
هنر و ادبیات
ستون آزاد
محیط زیست
حقوق بشر
اخبار روز
صفحه‌ی نخست
آرشیو
اندیشمندان آینده‌نگر
تاریخ از دیدگاه نو
انسان گلوبال
دموکراسی دیجیتال
دانش نو
اقتصاد فراصنعتی
آینده‌نگری و سیاست
تکنولوژی
از سایت‌های دیگر


پاره های معماری(14)، آناتول کوپ: معماری و دولت در قرن بیستم-بخش اول

اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
Twitter Google Yahoo Delicious بالاترین دنباله

[23 Nov 2016]   [ ناصر فکوهی]

آناتول کوپ(Anatole Kopp) (1915-1990) شهرساز و معمار فرانسوی استاد دانشگاه پاریس و از جمله پیشکسوتان جنبش شهرسازان مارکسیست بود که در سال های 1960 و 1970 فعال بودند. او از پایه گزاران مجله جامعه شناسی شهری معروف «فضاها و جوامع » در کنار هانری لوفبور به شمار می آمد . آین دو گاهنامه مزبور را که تا امروز به انتشار می رسد، در سال 1970 تاسیس کردند. دوستی کوپ و لوفبور ده سال پیش از این زمان در گروه «آذرخش» و به همراه فرانسوا شاتلهفیلسوف معروف فرانسوی و ایو کاشن، شروع شده بود.
دخالت دولت در حوزه معماری ، پدیده ای جدید نیست. در تمام دوران ها و در تمام نظام های حکومتی، دولت در معماری دخالت داشته است زیرا ساخت ِ معماری، اقشار مردمی و منافع بسیار بیشتری از کسانی که مستقیما با یک بنا ارتباط دارند را درگیر خود می کند. و همین امر، موضوع دخالت دولت و اشکال این دخالت در برخی از کشورهایی برجسته تر بوده است.
عموما، دولت ها بیشتر جنبه های کارکردی، مقرارت ساختمانی و بهداشتی معماری را کنترل می کرده اند. این دخالت در قرن نوزدهم به شدت گسترش یافت زیرا ما با رشد جمعیت شهری روبرو بودیم که خود نتیجه انقلاب صنعتی بود و در قرن بیستم نیز ادامه یافت. اما در این قرن، برخی از کشورها شاهد آن بودند که دولت بر معماری شهری دخالت می کرد و برخی دیگر از کشورها نیز شاهد آنکه دولت ها از قابلیت های معماری برای تاثیر گزاری های ایدئولوژیک استفاده می کردند.
بی شک در این زمینه ما با پدیده کاملا تازه ای روبرو نبوده ایم. در دوران های دیگری نیز دولت ها به این روش ها روی آورده بودند. برای نمونه پادشاهان فرانسه و معماران آنها که کاخ ورسای را ساختند، بروشنی به دنبال اهداف دیگری به جز اقامت شاهانه در این کاخ و کارکردهای نهادینه اش بودند. همین نکته درباره ورسای را می توان به معماری سن پترزبورگ و رابطه آن با قواعد گفتمان سلطنتی نیز بیان کرد. و به همین ترتیب می توان نمونه های بسیاری آورد که از دوران باستان تا عصر جدید، معماری به خدمت گرفته شده است تا عظیمت سفارش دهندگان خود را به نمایش بگذارد.
با این وصف، در قرن بیستم پدیده ای تازه در این زمینه پدیدار می شود. پس از زیرو رویی های سیاسی کمابیش گسترده و عمیق، شکست های نظامی و یا انقلاب های بزرگ سیاسی و اجتماعی ما شاهد روی کار آمدن دولت هایی هستیم که باید آنها را پدیده هایی نوظهور تلقی کرد. این دولت های برغم تفاوت های زیادی که با یکدیگر داشتند از یک ویژگی مشترک برخوردار بودند: اینکه همه آنها بر پایه قدرت ی گروه کوچک و گاه فقط یک فرد استوار بودند. فاشیسم در ایتالیا، سوسیالیسم در شوروی – و بزودی شکل خاص آن یعنی استالینسم- و سرانجام ناسیونال سوسیالیسم در آلمان، الگوهای جدیدی از سازمان یافتگی دولتی را می ساختند که در کشورهایی دیگر نیز تقلید شده و یا به آنها تحمیل شدند. در این کشورها، دولت ها دیگر صرفا به آن بسنده نمی کردند که از معماری بخواهند عظمت حاکمان را با اشکال غول آسا و شگفت آور به نمایش بگذارند، یعنی کاری که لویی چهاردهم (فرانسه) و پتر کبیر(روسیه) انجام داده بودند. دولت در این نمونه هایش، خواستار آن بود که معماری در جایگاهی حقیقتا تبلیغاتی (پروپاگاندا) برای رهبران سیاسی قرار بگیرد. از معماران خواسته می شد ایدئولوژی رژیم های حاکم را در مردم درونی کنند. و این امر یکی از عناصر مهمی است که با تاثیرگزاری خارق العاده ای بر مجموعه چارچوب های حیات انسان ها مطرح است.
برای رسیدن به این هدف ، دیگر اجازه داده نمی شد که معماری بتواند رویکردی عمل گرایانه داشته باشد و یا به ذهنیت معماران وابسته باشد. برعکس، باید معماری وادار می شد که از قواعدی دقیق تبعیت می کرد، نه قواعدی که به تناسب هایی باستانی مربوط می شدند و از هزاران سال پیش سینه به سینه به معماران امروزی رسیده بودند، بلکه قواعدی که رویکردهای ایدئولوژیک یا سیاسی جدید بتوانند به راحتی در آنها جای بگیرند و تحمیل شوند. این امر را هیتلر در یکی از سخنرانی هایش در سپتامبر 1937 در یک گردهم آیی حزبی در رابطه با فرهنگ مطرح کرد: «اگر خداوند امروز به شاعران و خوانندگان امکان می دهد که [در راه ایدئولوژی ما] مبارزه کنند، پروردگار به سازندگان ما نیز امکان می دهد که بخشی از این دغدغه در نبرد بزرگی باشند که ما را به سوی نبردی عظیم برای ابدیت هدایت می کند[...] روزی فرا خواهد رسید که به روشنی خواهیم دید بناهایی که امروز بر پا می کنیم چگونه برای قرن ها تاریخ را خواهند ساخت. و در آن زمان شما، سازندگان خواهید بود که باید وحدت ملت ما را تقویت کنید. شما خواهید بود که در وجدان مردم آلمان احساس تعلق به یک جماعت [بزرگ] را ایجاد خواهید کرد[...] شما از خلال برنامه های عظیم ما روح شهروندان آلمان را سرشار از وجدان و افتخار نسبت به آلمانی بودنشان خواهید کرد.»
در همین رابطه اما در مقیاسی کوچک، ژول فورمیژه، نماینده شورای منطقه ای پاریس در اتحادیه معماران که دولت ویشی [زیر سلطه هیتلر] به تازگی تاسیس کرده بود، در سال 1943 تلاش کرد به همکاران خود نشان دهد که باید میان معماری و ایدئولوژی جدید یعنی سرسپردگی به ویشی یک رابطه و هماهنگی دید: « خانواده پایه دولت است، زیرا خانواده است که پایدار می ماند؛ [و این در حالی که مدرنیته بر آن بود که] جای خانواده را به فرد بدهد. و می دانیم که این گونه خودخواهی ها کار ما را به کجا کشاندند. از این رو، برای آنکه خانواده زنده و پربار بماند، باید بتوان به آن یک مسکن قابل استفاده و سالم عرضه کرد که در آن از پدر به پسر، تداوم یابد: « خانه[...]» « [...] و در کنار خانه، ما مدرسه را خواهیم ساخت، مدرسه ای سالم ، با فضای لازم ، آفتاب گیر و پر نشاط باشد [...] و باز در کنارشان، شهرداری را که در آن هزاران کار کوچک و مفید برای زندگی روزمره انجام خواهد شد[...] و سرانجام کلیسا را خواهیم داشت که با زندگی عاطفی و اخلاقی روستا چنین پیوند خورده است[...] و در این چارچوب، پذیرای همه خواهد بود و شما می توانید قالب های شایسته و پر عطوفت لحظه های گرانقدر زندگی ما را بسازید» .
ادامه دارد
بخش بعدی
ایتالیای فاشیست
کوپ در ویکیپدیا
https://fr.wikipedia.org/wiki/Anatole_Kopp

مطلب برگردان ناصر فکوهی است و پاره های معماری و پاره های هنر شنبه ها متناوبا منتشر می شوند.

مطلب‌های دیگر از همین نویسنده در سایت آینده‌نگری:


منبع: 300


بنیاد آینده‌نگری ایران



دوشنبه ۲ مرداد ۱۳۹۶ - ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۷

هنر و ادبیات

+ 3- شتر دیدی ندیدی هرمز داورپناه

+ ۲- خون آشام هرمز داورپناه

+ نگاه نو شمارة 113،بهار 1396 منتشر شد 

+ کتاب ۲: نوجوانی هرمز داورپناه

+ 46 – کودتا  هرمز داورپناه

+ وقتی یک فیلسوف رمان می‌نویسد مهسا رمضانی

+ 45- خروس جنگی هرمز داورپناه

+ اسکار ۲۰۱۷؛ «فروشنده» برنده شد 

+ 44 – مرغ، یا خروس؟ هرمز داورپناه

+ 43- فرشته هرمز داورپناه

+ نامیرا  سپیده

+ 42 - سقوط ماه هرمز داورپناه

+ 41- کرم ها هرمز داورپناه

+ 40- سگ شکاری  هرمز داورپناه

+ عرصه ی همگانی و آرای عمومی: از نشریات مکتوب تا اینترنت 

+ فرهنگ به مثابه نمایشی تجاری (۱) 

+ مدرسه ی دموکراتیک ـ آموزش هماگن 

+ سایه روشن  سپیده

+ 39- صاحبخانه هرمز داورپناه

+ 38- نادر شاه افشار هرمز داورپناه

+ قصه کودک پناهجو برای کودکان اروپایی ایندیپندنت برگردان لیلا حسین زاده

+ پاره های معماری(14)، آناتول کوپ: معماری و دولت در قرن بیستم-بخش اول ناصر فکوهی

+ 37- سرخ پوست ها  هرمز داورپناه

+ 36- آلبالو پلو هرمز داورپناه

+ تاریخ تکرار نمی شود عباس احمدوند

+ هنر گفت و گو ـ آرک دیلی با ساسکیا ساسِـن برگردان آرش بصیرت

+ واژه ها .... این واژه های لعنتی! عاطفه اولیایی

+ 35- آرسن لوپن هرمز داورپناه

+ پیام  سپیده

+ ۳۴- ارکستر گلاب دره هرمز داورپناه

+ 33- زولبیا بامیه هرمز داورپناه

+ " رؤیا "  سپیده

+ 32- جریان نفت هرمز داورپناه

+ 31 - کوچه قٌجَرا هرمز داورپناه

+ 30- فرار از خانی آباد هرمز داورپناه

+ جرقٌه  سپیده

+ ۲۹ - دزد هرمز داورپناه

+ دعوت  سپیده

+ ۲۸ - زنبور ها هرمز داورپناه

+ شعله ای باید  سپیده

+ ۲۷- درس انشاء هرمز داورپناه

+ پرواز  سپیده

+ 26- سینما بهار هرمز داورپناه

+ فردا   سپیده

+ 25- مردی در استخر هرمز داورپناه

+ تاریخ ادبیات قرن بیستم روسیه  ترجمه: آبتین گلکار

+ چرا داستان کوتاه، سبک‌ برتر ادبی قرن21 شده‌ است؟ ترجمه از ماندانا سجادی

+ نقش هنر در روابط انسانی 

+ هنر در قرن بیست و یکم تصویری از آینده هنر. روبین ثورن تیاسک

+ طپش خاک  سپیده

+ 24 - سفر عید هرمز داورپناه

+ معماری آینده و فرم زایی فارغ از خاستگاه به مثابه روش آرش بصیرت

+ فلسفه: از راز و رمز تا سبزی فروشی ها؛ گفتگو با عبدالحسین آذرنگ منیره پنج تنی

+ بی نازنین: جهان سیاه و سفید لیلا صادقی

+ آوازِ دوردستِ زنی در عمقِ گرم زمین/ زاویه دید «اقتباس» در فیلم «گاوخونی» اثر بهروز افخمی محمد هاشمی

+ دلسوخته -- داستان واقعی بابک پایدار

+ 23 – لوژ سواری هرمز داورپناه

+ جدایی  سپیده

+ 1- محکوم بابک پایدار

+ فریاد سکوت  سپیده

+ نبرد عشق ی. صفایی

+ 22- ترور هرمز داورپناه

+ زیر خاکستر  سپیده

+ 21- سیگار هرمز داورپناه

+ راه مشترک  سپیده

+ 20- نیش عقرب هرمز داورپناه

+ فمینیسم اولیه استفان هُدگسُن رایت برگردان مهسا صباغی

+ کودکان در کجای بازی فرهنگ هستند (نگاهی انسان شناختی به زندگی و آثار ساعدی -بخش پنجم) فاطمه خضری

+ 19 - حمٌام عمومی هرمز داورپناه

+ باور  سپیده

+ 18-اجننٌه  هرمز داورپناه

+ اسطوره ورابطه ی آن با فرهنگ ج. همکار

+ 17 – کازانوا هرمز داورپناه

+ امید  سپیده

+ 16-آقای شمر هرمز داورپناه

+ انسان شناسی زیست محیطی آذین محمدی

+ پدیدارشناسی معماری در آرای استیون هال، آلبرتو پرز-گومز و یوهانی پالاسما علی اکبری

+ سطح یا صورت مسئله این است! علی خانمحمدی

+ (نگاهی انسان شناختی به زندگی و آثار ساعدی -بخش پنجم) فاطمه خضری

+ 15- حسین کرد شبستری هرمز داورپناه

+ درباره فرهنگ و پالایش آن  ج. همکار

+ چشم انداز  سپیده

+ 14- بادبادک هرمز داورپناه

+ 13– جناب سرهنگ هرمز داورپناه

+ ساعدی از نگاه دیگران (نگاهی انسان شناختی به زندگی و آثار ساعدی بخش چهارم) فاطمه خضری

+ ساعدی و زندگی حرفه ایش(نگاهی انسان شناختی به زندگی و آثار ساعدی بخش سوم) فاطمه خضری

+ شب سفر در ایران امیر هاشمی مقدم

+ «کودک و استثمار» اصلانی دکتر ناصر فکوهی

+ " جنگل"  سپیده

+ 12- گنجشک ها هرمز داورپناه

+ پیوند  سپیده

+ انسان‌شناسی بلندگوهای بُلند یوسف سرافراز

+ ساعدی و تاریخ دورانش (نگاهی انسان شناختی به زندگی و آثار ساعدی بخش دوم) فاطمه خضری

+ 11- تیر و کمان هرمز داورپناه

+ نگاهی انسان شناختی به زندگی و آثار ساعدی فاطمه خضری

+ تا سکوت برف: دریای سیاه ماری نوئل ریو برگردان منوچهر مرزبانیان

+ بازگشت  سپیده

+ 10 – خانۀ سه راه جعفرآباد هرمز داورپناه

+ 9- کاراگاه هرمز داورپناه

+ مغاک  سپیده



info@ayandehnegar.org
©Ayandehnegar 1995