Iranian Futurist 
Iranian Futurist
Ayandeh-Negar
Welcome To Future

Tomorow is built today
در باره ما
تماس با ما
خبرهای علمی
احزاب مدرن
هنر و ادبیات
ستون آزاد
محیط زیست
حقوق بشر
اخبار روز
صفحه‌ی نخست
آرشیو
اندیشمندان آینده‌نگر
تاریخ از دیدگاه نو
انسان گلوبال
دموکراسی دیجیتال
دانش نو
اقتصاد فراصنعتی
آینده‌نگری و سیاست
تکنولوژی
از سایت‌های دیگر


جنگ لیبی : تجاوزی به دمکراسی

اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
Facebook Twitter Google Yahoo Delicious بالاترین دنباله

[01 Apr 2011]   [ احمد تقوائی]


احمد تقوائی
۱۱ فروردین ۱۳۹۰

با تضعيف دولت های خودکامه در کشورهای خاورميانه و شمال افريقا، ما شاهد رشد سه روند موازی در آن مناطق می باشيم.

يکم - روند جنبش های دمکراسی خواهی طبقات ميانی است که در پيوند نزديک با جنبش جوانان قرار گرفته و گذر مسالمت آميز به دمکراسی را دنبال می کنند. چنين حرکتی در اشکال برجسته خود در مصر، تونس، سوريه، اردن، ايران و در اشکال ضعيف تر خود در لیبی، یمن و عربستان جلوه گر شده است.

دوم – رقابت نيروهای سنتی قومی و قبیله ای و مذهبی برای تصفيه حساب های تاريخی با دولت های حاکم . امری که در يمن و لیبی به روشنی قابل رويت است .

سوم- رقابت ميان دولت ها بزرگ برای توسعه نفوذ سیاسی و اقتصادی خود و پر کردن خلأ ای که از تضعيف موقعيت آمريکا در منطقه پديد آمده است؛ چنين امری در تحولات کنونی لیبی به شکل بارزی ظاهر شده است .
شواهد گويای اين واقعيت اند که جنگ لیبی پیش از هر چيز طرح دو دولت فرانسه و انگليس و سواستفاده انان از جنبش مردم لیبی برای چنگ انداختن به منابع نفتی ان کشور است؛ جنگی که متاسفانه دولت اوباما با پشت کردن به تعهدات پيشين به انتخاب کنندگانش، با ان همرا شد. اين همراهی نه تنها به بحران سياسی درون جامعه امريکا دامن خواهد زد که در شرائط کنونی ضرباتی سنگين به اقتصاد امريکا وارد ساخته و می تواند نقش مهمی را در شکست اوباما در انتخابات اينده ايفا کند.

سرنوشت لیبی به کجا خواهد انجاميد؟ آيا لیبی به سرنوشت عراق دچار خواهد شد و مردم آن کشور سالها جنگ و خونريزی داخلی را تجربه خواهند کرد؟ آيا لیبی تجزيه شده و بنغازی پايتخت کشور ديگری خواهد شد؟ آيا قذافی کنار رفته و يک دولت دست نشانده ديگری به نام دمکراسی در لیبی مستقر خواهد شد؟ آيا تصميم شورای امنيت مبنی بر دخالت نظامی به بهانه «امنيت شهروندان» راه را برای جدل های اتی ميان قدرت های بزرگ در جهان فراهم باز نخواهد کرد؟

در باره آينده لیبی چنین به نظر می رسد که بدون ورود نیروهای زمینی غرب، شورشيان قادر به سرنگونی قذافی نخواهند بود و حتی اگر به چنين امری با یاری بمباران گسترده ناتو نیز دست یابند، به نظر نمی رسد که شورشيان بتوانند در زمان کوتاهی ثبات داخلی ماندگاری را در لیبی بر قرار سازند. متاسفانه روند های کنونی بر شکل گيری و گسترش جنگ های قومی و طايفه ای در ان کشور گواهی می دهند. البته امید و آرزوی من اين است که پيش از ورود نيروهای زمينی نظامی کشورهای ديگر، قذافی کناره گيری کند و نمايندگان ترابلس و بنغازی تحت نظارت سازمان ملل برای حل مسائل لیبی به مذاکره نشينند. امری که به احتمال زياد با مخالفت فرانسه روبرو خواهد شد. درصورت عدم تحقق چنين امکانی، به نظر می رسد تجزيه لیبی يکی از سناريوهایی است که ميتواند سرنوشت ان کشور را در اينده ای نه چندان دور رقم زند. در دهه 90 ميلادی هم بر بستر سقوط دولت های سوسياليستی چندین کشور اروپای شرقی تکه پاره شدند. تحقق چنين سناريویی در لیبی به دليل وجود منابع سرشار نفتی بيش از اروپای شرقی و اسيای ميانه است . جنبش های دمکراسی خواهی خاورميانه در صورت همراهی با نقشه های دولت های قدرتمند جهان عملا اهرم های اجرائی چنين برنامه هایی خواهند شد.

خوشبختانه به نظر نمی رسد که جنگ لیبی در شرایط کنونی قادر باشد جنبش های دمکراسی خواهی خاورميانه را به انحراف و نابودی سوق دهد. ليکن به طور اجتناب ناپذير و برای مدتی کوتاه به تضعيف نيروهای دمکراتيک و افزايش گفتمان های افراطی ياری خواهد رساند و به افزايش دخالت های ناروای دولت های بزرک در امور داخلی جنبش های اعتراضی خواهد انجاميد.

اگر از بررسی تاثيرات منفی جنگ لیبی بر اقتصادی شکننده جهان و گسترش بحران های سياسی غير دمکراتيک در اينجا بگذریم، يکی ديگر از آثار منفی اين جنگ بازگشت پر سر و صدای گروه های شکست خورده نیوکان به صحنه سياست آمريکا است. بازگشتی که با جارجنجال پيرامون لزوم حمله به سوريه و ايران همراه شده است. در همين راستا ما شاهد تلاش گسترده ی انان در تقويت گروههای نظامی چون سازمان مجاهدين و احزاب پيش مرگه ای در ايران خواهيم بود. متاسفانه بسياری از نيروهای دمکراتيک به جای مقابله با دخالت های مستقيم گروه های دست راستی در امور داخلی اپوزسيون ایران و مخالفت صريح و اشکار با برنامه انان برای تقويت گروه های غير دمکراتيک، سياست سکوت اختيار کرده اند؛ زيرا به نادرست گمان می کنند که تقويت نيروهای مخالف جمهوری اسلامی با هر رنگی و از هر قماشی به سود جنبش ازادی خواهی ايران است. به عبارتی ديگر نيروهای دمکراتيک به همان اشتباهی دچار شده اند که در جریان انقلاب 57 بخش بزرگی از روشنفکران را به سوی پشتیبانی از جنبش های افراطی اسلامی در ايران کشاند.

سازمان مجاهدين چه پيش از انقلاب، یعنی هنگامی که که برای استقرار حکومت اسلامی سينه چاک می کرد و چه پس از انقلاب که به عنوان همکاران صدام و رژیم بعثی از پشت به مردم ايران خنجر می زد و چه امروز که بازيچه ی دست محافل جنگ طلب و محافظه کار شده است، به هيچ رو در ميان نيروهای دمکراتيک جامعه ما جایی نداشته و ندارد و همراهی با اين گروه مار در استين پروراندن است.

اگر اکنون افراطيون دست راستی امريکا (مانند جوليانی ، مک کين و شرکا) با نقشه ای از پيش تنظيم شده برای ايجاد ائتلافی از مجاهدين و احزاب قومی در تلاش اند، من تعجب نخواهم کرد که جنگ پرستان فرانسوی نيز به به طور رسمی وآشکار به چنين معرکه ای وارد شوند.

رهبران جنبش سبز و ديگر جنبش های دمکراتيک ايران در شرائط کنونی در برابر يک چالش تاريخی قرار گرفته اند. زيرا اکنون انها نه تنها باید در مقام رهبران جنبش های دمکراسی خواهی ايران هر نوع توطئه ای را برای حمله به ايران را به شدت محکوم سازند ، بلکه در همان لازم است پيام ضديت با جنگ و خونريزی و لزوم گذر مسالمت آميز به دمکراسی را در خاورميانه ندا دهند. داستان تحول دمکراتيک خاورميانه بزرگترين واقعه اين دهه است . اگر اين واقعه صرفا به داستان جنک و جدل خصمانه برای تقسيم مجدد غنائم خاورميانه تبديل شود روايت جديدی نيست بلکه تکرار تاريخ غم انگيز ان منطقه است . ليکن چنانچه مردم خاورميانه چون جنبش سبز ايران پرچم عدم دخالت نظامی قدرت های بزرگ خارجی را برافرازند، بر گذر مسالمت اميز و دمکراتيک پافشاری کنند، از جدل های قومی و دينی دوری گزينند و استقرار جمهوری های حقوق بشری را در چشم انداز خود قرار دهند، دراین صورت است که رویدادهای خاورميانه، رنسانس نوين جهان را رقم خواهد زد و جنبش های اين دهه مردم خاورميانه در قلمرو اسطوره های ازادی جای خواهند گرفت.

ataghvai@gmail.com

مطلب‌های دیگر از همین نویسنده در سایت آینده‌نگری:


منبع:


نسخه‌ی چاپی ارسال اين مطلب به دوستان


[نظر دهید]    [تعداد نظرهای ثبت شده در پیوند با این مطلب: 1] 


.

جنگ لیبی : تجاوزی به دمکراسی May be we all should do nothing like people like you, so that mad man killing people from air & ground. در باره آينده لیبی چنین به نظر می رسد که بدون ورود نیروهای زمینی غرب، شورشيان قادر به سرنگونی قذافی نخواهند بود Let us wait and see one more time you are wrong. رهبران جنبش سبز و ديگر جنبش های دمکراتيک ايران در شرائط کنونی در برابر يک چالش تاريخی قرار گرفته اند. Take a good look: رفسنجانی: خاندان موسوی خدمات شایسته‌ای به انقلاب و میهن کرده است These are your leaders & movement & revoulation?! All yours. Good luck keeping it.
[ Hamid Poorian]   [ 2011-04-02 19:36:49 ]    [marcpoor@aol.com]

بنیاد آینده‌نگری ایران



پنجشنبه ۵ مرداد ۱۳۹۶ - ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۷

احمد تقوائی

+ عیدی زهرآلود سپاه پاسداران به مردم ایران   احمد تقوائی

+ آقای روحانی : مسئولین نوشتن محو اسرائیل به روی موشک ایران را به مردم معرفی کنید  احمد تقوائی

+ خطاب به جوانان ایران : چرا نباید در انتخابات مجلس خبرگان شرکت کرد  احمد تقوائی

+ یک پیام کوتاه و مهم:‎تغیر نقشه خاورمیانه   احمد تقوائی

+ لزوم مقاوت در برابر شورای نگهبان‎  احمد تقوائی

+ نگاهی به خاورمیانه از منظر یک خاورمیانه ای  احمد تقوائی

+ حمله به کنسولگری عربستان و رمالان سیاسی ما  احمد تقوائی

+ پشتیبانی از " گروه همبستگی برای دمکراسی و حقوق بشر" در انتخابات مجلس .  احمد تقوائی

+ داعش چیست  احمد تقوائی

+ نقدی بر " التزام به قانون اساسی" و "قانون گرائی"   احمد تقوائی

+ پیام فاجعه عراق و موضوعات فراموش شده آن   احمد تقوائی

+ پاسخ به رد صلاحيت ها : سازمان دادن کارزار مبارزه با نظارت استصوابی   احمد تقوائی

+ کارشناسان سیاسی ما   احمد تقوائی

+ آغاز کارزار برای پایان دادن به نظارت استصوابی   احمد تقوائی

+ سیاست آینده نگرها نسبت به انتخابات ریاست جمهوری چه بايد باشد؟  احمد تقوائی

+ پاسخ مردم به رد صلاحيت نامزدهای انتخاباتی   احمد تقوائی

+ ايران و خطر جنگ مذهبی در خاورميانه  احمد تقوائی

+ آينده نگران و انتخابات :   احمد تقوائی

+ محکوم کردن دولت عراق کافی نيست!  احمد تقوائی

+ جنگ لیبی : تجاوزی به دمکراسی   احمد تقوائی

+ فراخوان انحرافی   احمد تقوائی

+ دخالت دولت عربستان در بحرين و سکوت اپوزيسيون   احمد تقوائی

+ جامعه مدرن و احزاب مدرن ( بخش نخست)   احمد تقوائی

+ ستاد های نوين اميد و تغیير  احمد تقوائی

+ اگر انتخابات دو مرحله ای شود  احمد تقوائی

+ مشروطه دوم : گفتمان جمهوری حقوق بشر   احمد تقوائی

+ مشروطه دوم : گفتمان جمهوری حقوق بشر   احمد تقوائی

+ مناظره موسوی – احمدی نژاد، يک روايت دو شيوه   احمد تقوائی

+ موسوی و يارانش کيستند ؟   احمد تقوائی

+ بگذار جهانيان باز بگويند : اين صدای خدای ابراهيم است. سخنی با پيروان اهل سنت  احمد تقوائی

+ چگونه بايد در انتخابات مشارکت کرد ؟   احمد تقوائی

+ سرنوشت دمکراسی و انتخابات رياست جمهوری  احمد تقوائی

+ احمد تقوائی ژانويه 2004: "ملی- سهامی" شدن نفت : طرحی برای عدالت و توسعه   احمد تقوائی

+ احمد تقوائی ژانويه 2004: "ملی- سهامی" شدن نفت : طرحی برای عدالت و توسعه   احمد تقوائی

+ انتخابات رياست جمهوری و واکنش نیروهای دموکرات - سکولار   احمد تقوائی

+ خطای بزرگ دولت اسرائيل ( 1)   احمد تقوائی

+ دعوت به جنگ و تجاوز : خيانت يا سياست  احمد تقوائی

+ درسهای انتخابات حزبی امريکا برای جنبش دمکراسی ايران   احمد تقوائی

+ جنبشی با نام اوباما  احمد تقوائی

+ پاسخ به نامه های   احمد تقوائی

+ ائتلاف ضد جنگ و انتخابات مجلس   احمد تقوائی

+ در پشتِبانی از "کميته دفاع از انتخابات آزاد"   احمد تقوائی

+ مهاجران سياسی سرگردان (بخش 1)   احمد تقوائی

+ جايگاه نهادهای مدنی قومی در جنبش های ضد تبعيض *  احمد تقوائی

+ جايگاه ازادي اديان در سکولاريسم و لايسيته   احمد تقوائی

+ بحران سوسيال – دمکراسی و احزاب آينده نگر *  احمد تقوائی

+ يادداشتهائی پيرامون اثرات انتخابات ميان دوره ائی امريکا بر ايران   احمد تقوائی

+ تا سه نشه بازی نشه: ناسيوناليسم عاميانه نفتی   احمد تقوائی

+ جنبش رفراندم و   احمد تقوائی

+ يادداشتهائی پيرامون پايان نظام تک قطبی جهانی  احمد تقوائی

+ "انسان گلوبال " پارادايم قرن بيست و يکم   احمد تقوائی

+ نکاتی پيرامون برنامه ترقی خواهان آينده نگر ايران  احمد تقوائی

+ انتخابات : پيام ها و پيامد ها :  احمد تقوائی

+ جنبش رفراندام : رژيم حقوقی و حقيقی اش   احمد تقوائی

+ جامعه مدرن و احزاب مدرن   احمد تقوائی

+ انتخابات امريکا و   احمد تقوائی

+ "انسان گلوبال " پارادايم قرن بيست و يکم   احمد تقوائی



info@ayandehnegar.org
©Ayandehnegar 1995