Iranian Futurist 
Iranian Futurist
Ayandeh-Negar
Welcome To Future

Tomorow is built today
در باره ما
تماس با ما
خبرهای علمی
احزاب مدرن
هنر و ادبیات
ستون آزاد
محیط زیست
حقوق بشر
اخبار روز
صفحه‌ی نخست
آرشیو
اندیشمندان آینده‌نگر
تاریخ از دیدگاه نو
انسان گلوبال
دموکراسی دیجیتال
دانش نو
اقتصاد فراصنعتی
آینده‌نگری و سیاست
تکنولوژی
از سایت‌های دیگر


جهانی شدن و نگرانی‌های ناشی از فقر و نابرابری مبحثی است که بیش از هر موضوع دیگری مورد توجه محافل قرار گرفته است.

اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:
Twitter Google Yahoo Delicious بالاترین دنباله

[31 Mar 2016]   [ مترجم: مریم صدیق زنده]






بسیاری از افرادی که می‌شناسیم به این موضوع علاقه‌مند هستند و عقیده دارند که فقر در دنیا باید برچیده شود. مطبوعات اقتصادی و مقامات قدرتمند جهان اصرار دارند که بازار جهانی می‌تواند افق‌های زیادی را برای ملت‌های فقیر به‌وجود آورد، در حالی‌که گروه‌های مخالف، با همان شور و هیجان، این مساله را رد می‌کنند. اما میزان اطمینان مردم همیشه معکوس اسناد و شواهدی است که در اختیار دارند.
چنانکه در مناظرات عمومی معمول است، افراد متفاوت به معنای عقاید متفاوت در قالب کلمات مشابه است. برخی افراد تعریفشان از «جهانی شدن»، دستیابی جهانیان به فناوری اطلاعات و حرکت سرمایه است، برخی دیگر معتقدند جهانی شدن یعنی تمرکززدایی تولید از کشورهای مرفه توسط شرکت‌های داخلی، و گروهی دیگر، «جهانی شدن» را به معنای شعاری می‌دانند در جهت اتحاد سرمایه‌داری یا سلطه اقتصاد و فرهنگ آمریکایی. اما برای شفاف‌سازی در آغاز این مقاله، به جهانی شدن اقتصاد – گسترش تجارت و سرمایه‌گذاری خارجی – می‌پردازیم.
این روند چگونه می‌تواند بر دستمزد، درآمد و دسترسی مردم مستضعف به منابع طبیعی اثرگذار باشد؟ یکی از پرسش‌های مهم در علوم‌اجتماعی امروز، همین سوال است.
پس از جنگ جهانی دوم بیش از ربع قرن، کشورهای در حال توسعه در آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین، اقتصادشان را از سایر کشورهای جهان جدا کردند. پس از آن بسیاری از این کشورها بازارهایشان را گشودند. به‌طور مثال بین‌ سال‌های 1980 و 2000 ، تجارت کالا و خدمات از 23درصد به 46درصد در تولید محصول ناخالص داخلی در چین افزایش یافت و در هند از 19درصد به 30درصد رسید. چنین تغییراتی دشواری‌های زیادی را برای قشر مستضعف کشورهای در حال توسعه به همراه داشت اما فرصت‌هایی را هم به‌وجود آورد که برخی ملت‌ها از آنها بهره بردند و برخی بهره نبردند. نحوه بهره‌بری ملت‌ها بسته به نوع سیاست داخلی‌شان و تشکیلات اقتصادی‌شان متفاوت بود. (اگرچه، کشورهای توسعه‌یافته در این مقوله نمی‌گنجند اما فرصت‌ها و شرایط مشابه برای کارگران قشر ضعیف آمریکا نیز ایجاد شد). با تبلیغات منفی علیه جهانی شدن، اما، معمولا درآمد خالص کمی پیچیده و بستگی به شرایط و موقعیت دارد. برای هر اقدامی و هر حرکتی ابتدا لازم است درک درستی از این پیچیدگی‌ها داشته باشیم.
تجارت آزاد هنوز هم به یک اصل قدیمی توجه دارد، که معتقد است کشورهایی که بهترین محصولشان را صادر می‌کنند و سایر محصولات را وارد می‌کنند بهتر است از دور خارج شوند. اکثر اقتصاددانان این اصل را می‌پذیرند، به‌رغم اینکه در تراز سود پتانسیل و هزینه‌های واقعی و اهمیت امنیت اجتماعی ملت‌های فقیر اختلاف نظر‌های اساسی دارند. فعالان در تجارت آزاد معتقدند افزایش روابط در تخصص‌های بین‌المللی و سرمایه‌گذاری به همه کمک می‌کند. سایرین اظهار می‌دارند که بسیاری از مردم مستضعف، در سازگاری، تجهیز و جابه‌جایی همزمان با تغییرات بازار، ناتوانند.
محققان معتقدند که اثرات مثبت تخصص‌های بین‌المللی در درازمدت تحقق می‌یابند و در طول این مدت طولانی انتظار می‌رود مردم و منابع هر دو به تدریج تغییر یابند و انعطاف‌پذیر شوند در حالی‌که تعدیل و اصلاحات در کوتاه‌مدت رنج و سختی زیادی به‌همراه خواهد داشت.
مناظره و مجادله میان اقتصاددانان در مقایسه با آنچه در خیابان اتفاق می‌افتد بسیار با نزاکت است. ادعای اصلی جناح مخالف «جهانی شدن» این است که جهانی شدن، قشر مرفه را مرفه‌تر و مستضعف را مستضعف‌تر می‌کند، پیشگامان «جهانی شدن» اظهار می‌دارند این اقدام به نفع قشر ضعیف است. اما اگر واقع‌بینانه‌تر حقایق را بررسی کنیم متوجه می‌شویم که موضوع پیچیده‌تر از این است. بانک جهانی، براساس آمار جمع‌آوری شده نظرخواهی خانگی توسط موسسات مختلف، برآورد نمود که جمعیت افرادی که زیر خط فقر یعنی درآمد 1 دلار در روز هستند در کشورهای در حال توسعه (با توجه به نرخ سال 1993) کاهش یافته است. این آمار بسیار ابتدایی و خام است اما در سطح بین‌المللی قابل بررسی و مقایسه است. این آمار نشان می‌دهد که گستردگی فقر در جهان رو به کاهش است.
این بررسی‌ها به طور خاص به شرق، جنوب و جنوب شرقی آسیا می‌پردازد. چین، هند و اندونزی – کشورهایی هستند که در دوره‌هایی طولانی‌مدت به‌عنوان کشورهایی با فقر روستایی بسیار شدید محسوب می‌شدند و بیش از نیمی از جمعیت کشورهای در حال توسعه را در برمی‌گیرند شناخته شده بودند – اکنون شاهد کاهش فقر و گرسنگی هستند. بین سال‌های 1981 تا 2001 ، درصد افراد روستایی که کمتر از 1 دلار در روز درآمد داشتند از 79درصد به 27درصد و در هند از 63درصد به 42درصد و در اندونزی از 55درصد به 11درصد کاهش یافته است.
اما، اگرچه فقیرترین‌ها فقیرتر نشده‌اند اما کسی هم اعلام نکرده است که پیشرفت آنها اساسا به‌خاطر جهانی شدن است. در چین روند بهبود فقر می‌توانست ناشی از عوامل داخلی باشد، از قبیل توسعه زیر بنای اقتصادی، اصلاحات عرضی چشمگیر در سال 1978 (که جمعیت‌های دوره مائو از بین رفتند)، تغییر نرخ غلات و کاهش محدودیت در مهاجرت‌های روستا به شهر. در واقع، قسمت اعظم کاهش فقر در اواسط دهه 80 قبل از اینکه گام‌های اساسی در تجارت و سرمایه‌گذاری خارجی برداشته شود، اتفاق افتاد. بیش از 400میلیون چینی، بین سال‌های 1981 تا 2001 از مرز فقر بین‌المللی نجات یافتند. حدود سه چهارم این جمعیت در سال 1987 پیشرفت کردند.
مشابه آن، کاهش میزان فقر و گرسنگی در هند است که احتمالا ناشی از گسترش انقلاب سبز در کشاورزی، برنامه‌های مبارزه با فقر از طرف دولت و حرکت‌های اجتماعی است – و مربوط به آزادی تجارت در دهه 90 نیست. در اندونزی، انقلاب سبز، سیاست‌های اقتصاد کلان، تثبیت نرخ برنج و سرمایه‌گذاری گسترده در زیربنای اقتصاد روستایی نقش اساسی در کاهش چشمگیر فقر و گرسنگی ایفا کرده است. البته طرح «جهانی شدن»، با افزایش استخدام کارگر در کارخانه‌های صنعتی، در نجات چینی‌ها و اندونزیایی‌های بسیاری از فقر در اواسط دهه 80 کمک چشمگیری کرد. (البته در هندوستان به دلیل ساختار و سیاست داخلی‌اش چندان موثر عمل نکرد). این طرح در 25 سال گذشته یکی از مهمترین عوامل در پیشرفت اقتصاد بوده است.
آنهایی که با تردید به فواید جهانی شدن می‌نگرند اظهار می‌دارند که فقر در کشورهای تحت صحرای آفریقا هنوز بیداد می‌کند. بین سال‌های 1981 تا 2001 تعداد آفریقایی‌هایی که زیر خط فقر جهانی زندگی می‌کنند، از 42درصد به 47درصد رسید. اما علت اصلی این وخامت، سیاست‌های نادرست حکومت‌های کشورهای مذکور بود، نه طرح «جهانی شدن». حتی اگر ارتباطی هم با جهانی شدن داشته باشد تنها به این دلیل می‌تواند باشد که با توجه به بی‌ثباتی حکومت‌های آفریقایی، هراس بازرگانان و سرمایه‌داران خارجی، میزان جهانی شدن آن کشورها را کاهش داده است. بی‌ثباتی سیاسی، عواملی چون جداسازی‌های جغرافیایی، بیماری، وابستگی بیش از حد به تعداد انگشت‌شماری محصولات صادراتی و روند آهسته انقلاب سبز را تشدید می‌کند.
بیگارخانه‌ها
رقابت در بازار جهانی به طور عموم به افرادی که نوآوری خاصی ارائه دهند، مهارت‌ها و اطلاعات جدیدی بدهند و یا کارآفرینی کنند پاداش می‌دهد. مردم مستضعف در سراسر جهان به دلیل عدم دسترسی به سرمایه و فرصت یادگیری مهارت‌های جدید، دچار عقب‌ماندگی و اوضاع نامساعد می‌شوند. در کشورهای در حال توسعه – مثل مکزیک – کارگران مشاغل خود را در کارخانه‌های صنعتی از دست می‌دهند و کارگران آسیایی جای آنها را می‌گیرند. در همین حال، سرمایه‌گذاری‌های خارجی، مشاغل جدیدی را به همراه می‌آورند. در نهایت پیشرفت اصلی حاصل می‌شود. در مکزیک، در بخش‌هایی که متصل به اقتصاد بین‌المللی است میزان فقر و دستمزد پایین، در حال از بین رفتن است – حتی در مقایسه با سایر قسمت‌ها، مستقل از آنچه «جهانی‌سازی» انجام می‌دهد، کارگران کارآمد و ماهر به بخش‌های مرتبط با تجارت بین‌المللی روی می‌آورند تا حقوق و دستمزد بیشتری دریافت کنند. طبق بررسی و مطالعه گوردن اچ. هانسون از دانشگاه کالیفرنیا در سان‌دیگو، (تنها با محاسبه افرادی که در منطقه خاص متولد شده‌اند بدون محاسبه مهاجران منطقه) در طول دهه 90 متوسط میزان درآمد در بخش‌هایی از مکزیک که تحت تاثیر «جهانی‌سازی» بوده است 10درصد بیشتر از آنهایی است که کمترین تاثیر را از جهانی‌سازی گرفته‌اند.
در جوامع ضعیف آسیایی مثل بنگلادش، ویتنام و کامبوج، شمار زیادی از زنان در‌حال‌حاضر در کارخانه‌های صادرات پوشاک کار می‌کنند، دستمزدشان بسیار کمتر از استاندارد جهانی است، اما خیلی بیشتر از دستمزد آنهایی است که در مشاغل دیگر کار می‌کنند. کسانی که نگران استثمارگری در کارگاه‌ها و کارخانه‌ها هستند، اجبارا، پیشرفت نسبی این زنان را در شرایط کاریشان می‌پذیرند. به گزارش سازمان اوکس فام در سال 2002 از زبان یک مادر 23ساله بنگلادشی به نام رهانا چادوری، که کارگر کارخانه پوشاک است می‌گوید:‌ این شغل، حرفه دشواری است و با ما به عدالت رفتار نمی‌شود. کارفرماها با ما زن‌ها به احترام رفتار نمی‌کنند. اما بیرون از این محیط، کارها بسیار سخت‌تر است.
اگر به روستای خودم بازگردم درآمد بسیار کمتری خواهم داشت. خارج از این کارخانه‌ها، مردم، خرده‌جنس‌هایی را در کوچه و خیابان می‌فروشند، خشت و آجر برای ساختمان‌های در حال ساخت حمل می‌کنند و بسیار کمتر از ما دستمزد دریافت می‌کنند. گزینه‌های زیادی برای انتخاب شغل وجود ندارد. البته من هم طالب شرایط بهتری هستم. اما این شغل برای من به منزله این است که کودکانم غذای کافی دارند و زندگیشان بهبود خواهد یافت. در سال 2001،
نایلا کبیر از دانشگاه ساسکس در انگلستان و سیمین محمود از موسسه بررسی توسعه بنگلادش مطالعاتی را بر روی 1322 نفر کارگر زن در داکا انجام دادند. آنها دریافتند که متوسط دستمزد کارگرانی که در کارخانه صادرات پوشاک کار می‌کنند 86درصد بیشتر از متوسط دستمزد کارگرانی است که در محله‌های فقیرنشین اطراف زندگی می‌کنند.
شواهد دیگری که گواه تاثیر «جهانی‌سازی» است را می‌توانید در اثر فقدان این برنامه مشاهده کنید. در سال 1993، با تحریم واردات تولیدات کارگران خردسال توسط آمریکا، صنعت پوشاک بنگلادش، 50هزار کودک را از کارخانه‌ها اخراج نمود. سازمان یونیسف و گروه‌های کمک‌های مردمی سرانجام اخراج کودکان مذکور را بررسی کردند. نزدیک به 10هزار کودک به مدرسه بازگشتند، اما بقیه آنها به کارهای اسفناک‌تری مشغول شدند، کارهایی مثل شکستن سنگ و فحشا. این سرانجام، بهانه خوبی برای توجیه وضع اسفناک کارخانه‌های بیگاری‌کشی نیست، اما صرفنظر از بیگاری و ناهنجاری محیط کارگری، مدعیان مخالف تجارت جهانی باید تفاوت شرایط سخت کار در کارخانه‌ها و عواقب بیکار شدن کارگران به بهانه «تجارت منصفانه» را مقایسه کنند.
ریشه داخلی فقر
یکپارچگی در اقتصاد بین‌المللی علاوه بر اینکه فرصت‌هایی را به وجود می‌آورد، مشکلاتی را نیز به همراه دارد. به‌رغم اینکه مشاغل جدید به مراتب از مشاغل پیشین بهتر هستند، این تغییر همراه با دشواری و پیچیدگی‌هایی است. بسیاری از کشورهای فقیر، حمایت‌های موثری برای افرادی که شغلشان را از دست داده‌اند و هنوز شغل جدیدی پیدا نکرده‌اند، فراهم نمی‌کنند. علاوه بر این، شمار زیادی از مردم مستضعف در مزارع کوچک خود و یا در کسب‌وکاری بسیار حقیرانه مشغول به کار می‌شوند. اساسی‌ترین محدودیت‌هایی که با آن روبه‌رو می‌شوند داخلی است، مثل عدم کسب اعتبار مالی، زیربنای اقتصادی ضعیف، مسوولان رشوه‌خوار دولتی و حقوق بی‌ثبات زمین‌داری. کشورهای ضعیف، حکومت‌های غیرقابل اعتماد، تقسیم نابرابر ثروت و رفاه در میان اقشار ملت و سیاستمداران و مقامات نالایق و فاسد گاهی عواملی هستند که دست به دست هم داده و فرصت‌ها و امکانات جامعه مستضعف را مسدود می‌کنند. بازارهای آزاد بدون آزادکردن محدودیت‌ها و موانع مذکور، مردم را وادار می‌سازد تا در رقابت جهانی با دست بسته شرکت کنند، نتیجه آن فقیرتر شدن آنها خواهد بود.
در عوض، به منظور آزاد نمودن تجارت و به جریان افتادن سرمایه درازمدت، اگر رویکردهای داخلی مناسبی اتخاذ شود و سازمان‌های مناسب جایگزین شوند، خصوصا در جهت بهینه‌سازی کیفیت تولید و کاریابی، فقر افزایش نخواهد یافت.
مطالعات میدانی در کشورها این موضوع را آشکار می‌کند. اگرچه اقتصاد جزیره موریس و جامائیکا در اوایل دهه 80 درآمد سرانه برابر داشتند، از آن زمان به بعد عملکرد اقتصادیشان به طور مشخصی از یکدیگر متمایز شد به طوری که جزیه موریس سازمان‌های مبتنی بر مشارکت افراد و قانون و مقررات بهتری داشت و جامائیکا درگیر جنایت‌ها و خشونت‌ها بود. کره‌جنوبی و فیلیپین در اوایل دهه 60 درآمد سرانه برابر داشتند، اما فیلیپین به خاطر وضع اقتصادی و سیاسی ضعیف (به خصوص جمع شدن رفاه و ثروت در دست تعدادی محدود)، یک کشور در حال توسعه باقی ماند، در حالی که کره‌جنوبی به جمع کشورهای توسعه‌یافته پیوست. بوتسوانا و آنگولا هر دو کشورهای صادرکننده الماس در جنوب آفریقا هستند، بوتسوانا به دلیل وجود مشارکت همگانی به سرعت پیشرفت کرد، اما آنگولا به خاطر جنگ‌های داخلی و به تاراج رفتن‌ها، تخریب شد.
تجربه و بررسی این کشورها و سایران نشان می‌دهد که برنامه‌های مبارزه با فقر مستلزم این است که نیروهای «جهانی‌سازی» ایجاد محدودیت نکنند. هیچ قانونی وجود ندارد که طبق آن، کشورها باید برنامه‌های اجتماعیشان را محدود کنند تا به اهداف اقتصادی برسند، در واقع، اهداف اقتصادی و اجتماعی بایستی حمایت‌های دوجانبه داشته باشند. اصلاحات عرضی، توسعه اعتبارات و خدمات برای تولیدکنندگان کوچک، طرح‌های کار و اموراجتماعی برای بیکاران و تدارک آموزش‌های اولیه و بهداشت می‌تواند بهره‌وری کارگران و کشاورزان را ارتقا دهد و کشور را برای شرکت در میدان رقابت‌های بین‌المللی آماده سازد. چنین برنامه‌هایی مستلزم بررسی و مطالعه مجدد بودجه و تعیین اولویت‌ها در آن کشورها و تعیین چارچوب اجرایی و سیاسی باثبات است، اما موانع اساسا داخلی هستند. در عوض، بستن مرزها به روی تجارت بین‌المللی، قدرت صاحبان زمین، سیاستمداران و مقامات دولتی و پولدارهایی که از یارانه دولت لذت می‌برند را کم نمی‌کند. بنابراین، «جهانی‌سازی» برخلاف ادعای منتقدان، دلیل اصلی مشکل کشورها نیست، البته برخلاف ادعای شیفتگان این حرکت، «جهانی‌سازی» تنها راه‌حل هم نخواهد بود.
در مورد محیط‌زیست چه فکر می‌کنید؟‌ بسیاری از طرفداران حفاظت از محیط‌زیست اصرار دارند که یکپارچگی جهانی مردم را تشویق به بهره‌برداری بیش از حد از منابع ضعیف طبیعی مثل جنگل و شیلات می‌کنند که به وسیله امرارمعاش قشر ضعیف آسیب‌ وارد می‌شود. یکی دیگر از مشکلات این است که شرکت‌های چندملیتی با استاندارد‌های زیست‌محیطی ضعیف و سست، در کشورهای فقیر تجمع می‌کنند.
حکایت‌های زیادی از این باب وجود دارد،‌ اما محققان بررسی‌های کمتری را انجام داده‌اند. یکی از آنها در مورد گزارش گونار اسکلاند از بانک جهانی در سال 2003 منتشر شد و آن هریسون از دانشگاه برکلی در مورد سواحل مکزیک، مراکش، ونزوئلا و ساحل عاج بود. این تحقیق، اسناد و شواهدی در مورد شرکت‌های چندملیتی ارائه می‌دهد که آنها برای فرار از هزینه کاهش آلودگی که در کشورهای مرفه می‌پردازند، در کشورهای فوق‌الذکر سرمایه‌گذاری می‌کنند، میزان سرمایه‌‌گذاری‌شان بستگی به حجم بازار محلی دارد. در یک صنعت مشابه، کارخانه‌های خارجی کمتر از هم‌ترازان بومی خود آلودگی ایجاد نمودند.
عدم وجود حقوق و قوانین مشخص برای زمین‌های عمومی، معمولا به بهره‌برداری بیش از حد از این زمین‌ها می‌انجامد. در پاسخ فشارهای گروه‌های قدرتمند سیاسی، دولت‌ها به عمد قیمت منابع طبیعی را پایین آوردند: آب آبیاری در هند، انرژی سوخت در روسیه، امتیاز منابع چوب جنگل در اندونزی و فیلیپین. نتیجه آن همان‌طور که انتظار می‌رفت کاهش منابع طبیعی بود. هر کشوری که قصد دارد بازار خود را آزاد کند، در صورتی که تکلیف منابع خود را مشخص نکرده باشد، ممکن است مشکلات زیست‌محیطی مشابهی را شاهد باشد.
نتیجه مناظره‌ها
خوشبختانه، دو جناح مقابل در بحث «جهانی‌سازی» به تدریج در برخی موارد به نتایج مثبت رسیدند.
در بسیاری از حوزه‌ها، نمایندگان دو جناح، زمینه‌هایی برای هماهنگی و مشارکت در میان شرکت‌های چندملیتی، تشکیلات چند جانبه، دولت‌های کشورمان در حال توسعه و گروه‌های کمک‌های مردمی در مورد کمک به قشر مستضعف یافته‌اند. با فائق‌آمدن به اختلافات و ایجاد زمینه‌های همکاری و توافق، گروه‌های بین‌المللی ممکن است توان عقب راندن فقر و گرسنگی در کشورها را که زندگی میلیاردها انسان را در رنج و سختی برده است، بیابند، برخی از زمینه‌ها به شرح زیرند:
کنترل سرمایه
سرمایه‌گذاری بین‌المللی شامل سرمایه درازمدت (مثل تجهیزات) و سرمایه کوتاه‌مدت (مثل سهام، اوراق‌بهادار و پول نقد) است. دومین نوع سرمایه‌گذاری که با یک کلیک موس کامپیوتر جابه‌جا می‌شود، می‌تواند مثل یک موج در یک کشور سرازیر شود و یا به یکباره از آنجا خارج شود و به همین خاطر موجب آسیب دیدن اقتصادهای ناپایدار گردد. نمونه آن بحران مالی سال 1997 در آسیا بود. به دنبال برداشت ناگهانی میزان هنگفتی بات (پول رایج تایلند) توسط دلالان و سودجویان از بانک‌های تایلند، در عرض یکسال، میزان فقر در این کشور 50درصد افزایش یافت. در اندونزی عقب‌نشینی سرمایه‌های کوتاه‌مدت باعث افت 44درصدی تولید صنعتی شد. بسیاری از اقتصاددانان اکنون نیاز به نوعی کنترل بر روی سرمایه کوتاه‌مدت را حس می‌کنند. به‌خصوص استانداردهای موسسات مالی داخلی و بانکداری که بسیار ضعیف است. همه می‌دانند که چین، هند و مالزی از فشار سنگین بحران‌های مالی آسیا نجات یافته‌اند، زیرا کنترل سختی بر روی فرار سرمایه، اعمال می‌کنند.
اقتصاددانان هنوز هم نسبت به نوع کنترل و تاثیر آن بر سرمایه به توافق نرسیده‌اند.
تعدیل مکتب حمایت بازرگانی
بزرگ‌ترین مشکل کشورهای ضعیف افراط در «جهانی‌سازی» نیست بلکه تفریط است. نجات از معضل فقر برای کشورهای ضعیف، در حالی که قوانین سخت منع تجارت خارجی وجود دارد بسیار سخت است. عوارض سنگینی که کشورهای فقیر بر واردات کمک‌های خارجی وضع می‌کنند بسیار بیشتر از میزان مبلغ وارداتی است. در صورتی که قوانین سخت واردات تعدیل شود میزان ضرر و زیان کاهش خواهد یافت.
قوانین ضد تراست (ضدانحصار)
برخی از صادرکنندگان در کشورهای ضعیف، از شبکه بازاریابی و نام تجاری برخوردار نیستند و نمی‌توانند به بازار کشورهای مرفه حمله کنند. اگرچه برخی شرکت‌‌های خرده‌فروش می‌توانند به آنها کمک کنند اما مبلغ هزینه‌ای که بابت سود باید پرداخت کنند بسیار بالا است.
بازار قهوه در جهان تحت سلطه 4شرکت بزرگ است. در اوایل دهه 90درآمد حاصل از صادرات قهوه 12میلیارد دلار بود و درآمد خرده‌فروشی 30میلیارد دلار. در سال 2002 درآمد خرده‌فروشی 2برابر شد اما درآمد قهوه تنها 50درصد افزایش داشت. مشکل عدم رشد بازار قهوه، بازار جهانی نیست بلکه مانع اصلی عدم دسترسی به بازار و قیمت کم، قدرت انحصاری چند کارخانه خرده‌فروشی است. در برخی صنایع خاص، شرکت‌های هم‌صنف با یکدیگر همکاری می‌کنند و قیمت ثابتی را به بازار اعلام می‌کنند. برخی اقتصاددانان پیشنهاد ایجاد یک سازمان بازرسی ضد تراست را ارائه داده‌اند.
این سازمان حتی اگر قدرت نفوذ بالایی برای جلوگیری از انحصار یک شرکت را نداشته باشند، قادر خواهد بود اذهان عمومی را بر علیه انحصار کالا بسیج کنند و چندین حمایت‌کننده ضد تراست در کشورهای در حال توسعه پیدا کنند. علاوه‌بر این تولیدکنندگان در کشورهای در حال توسعه می‌توانند با گواهینامه کیفیت بین‌المللی، در بازار جهانی کسب اعتبار نمایند.
امکانات اجتماعی
بسیاری از اقتصاددانان معتقدند به منظور بهبود وضع بازرگانی، دولت آن کشور، باید میزان رفاه مالی را به نسبت معینی توزیع نمایند تا سود سرشار حاصل از تجارت آزاد به همه برسد.
البته «نسبت معینی» اصطلاحی است که اختلاف نظرات زیادی را به همراه دارد. با همه اینها، برخی برنامه‌های کمک‌رسانی از طرف دولت می‌تواند موثر باشد، مثل کمک به افرادی که کار و شغل خود را از دست می‌دهند، آموزش مجدد و به‌کارگیری مجدد آنها، کمک هزینه تحصیلی برای کمک به خانواد‌هایی که توان تامین هزینه تحصیل فرزندانشان را ندارند و درنتیجه کاهش به‌کارگیری کودکان در محیط‌های کارگری.
تحقیق
انقلاب سبز کمک بسیار موثری در کاهش فقر در آسیا بود. مشارکت‌های عمومی جدید می‌تواند کمک‌های مناسبی برای مستضعفین جهان باشد (مثل دارو، واکسن و بهداشت عمومی) محدودیت‌هایی که دولت‌های کشورهای در حال توسعه وضع می‌کنند، شرکت‌های داروسازی را در تحقیق و ریشه‌کن کردن بیماری هایی مثل مالاریا و سل که میلیون‌ها نفر را در کشورها فقیر به کام مرگ می‌کشند، محدود می‌نماید.
اصلاح روند مهاجرت به کشورهای مرفه
در این برنامه می‌توان شماری از کارگران بدون مهارت خاص را به عنوان کارگران مهمان به کشورهای مرفه و توسعه یافته اعزام کرد تا در کاهش میزان فقر موثر باشد.
چند شعار ساده‌انگارانه بر ضد «جهانی‌سازی» و انتقاد از تجارت آزاد و مضرات آن هرگز کارآمد نخواهد بود و کمکی به کاهش فقر نخواهد کرد. فکرهای جدید، دیدگاه‌هایی در زمینه مشارکت عمومی و درهم آمیختن سیاست‌های داخلی و بین‌المللی مسلما موثرتر خواهد بود.


مطلب‌های دیگر از همین نویسنده در سایت آینده‌نگری:


منبع: 118


بنیاد آینده‌نگری ایران



چهارشنبه ۹ فروردين ۱۳۹۶ - ۲۹ مارس ۲۰۱۷

انسان گلوبال

+ آیا فکرعبور جایگزین رمز عبور می شود​​​​​​​ سید محمد باقر نوربخش

+ جامعه اطلاعاتی, دگرگونی تکنولوژی های نوین ارتباطی و اطلاعاتی و تحول در روابط انسانی۲ 

+ جامعه اطلاعاتی, دگرگونی تکنولوژی های نوین ارتباطی و اطلاعاتی و تحول در روابط انسانی 

+ نمایش زندگی اجتماعی در جامعه اطلاعاتی  مانا سرایی

+ سخنرانی بیل گیتس درباره بیماری‌های فراگیر، بهداشت جهانی و حملات بیولوژیکی حمیدرضا تائبی

+ آینده نگری استر اتژی فناوری اطلاعات دکتر امین گلستانی

+ روندهای علم و فناوری در سال 2017 حمدرضا میرزایی

+ دو گروه از جوانان در برابر « قانون کار » ونسا پینتو برگردان سعید جوادزاده امینی

+ اندیشیدن به آینده نظریه اجتماعی: آری به جامعه‌شناسی محمدرضا مهدیزاده

+ نقش جامعه اطلاعاتی در تحولات فرهنگی 

+ تحلیل اقتصادی آزادی دکتر محسن رنانی

+ آیا در کارها حضور بشر لازم است؟ 

+ آینده‎پذیری: چالش اساسی آینده‎پژوهی در جهان در حال توسعه. 

+ اثرات اقتصادی جامعه اطلاعاتی در جهان 

+ چگونه انسان‌ها از صد درصد توانایی مغز خود استفاده می‌کنند حمیدرضا تائبی

+ آیا اینترنت اشیا ما را به ابر انسان تبدیل خواهد کرد؟ حمیدرضا تائبی

+ آیا سیاست می تواند از قرن 21 جان سالم به در ببرد؟. کنت میناگ

+ آینده، اکنون است ـ بخش اول آرش بصیرت

+ آینده، اکنون است ـ بخش دوم آرش بصیرت

+ سیاست‌گذاران همه کشورها خواهد بود. 

+ جهانی شدن و آموزش و پرورش 

+ دهکده ی جهانی علی خسروجردی

+ تاثیر فناوری اطلاعات بر سازمان، جامعه و فرد. 

+ آینده نگري استراتژیک مائده صداقت

+ پرسه زنی در خیابان های مجازی. داوود پنهانی

+ جهان را در 15 سال آینده چگونه می‌بینیم؟  علی نصری

+ خانواده‌های فراملی  لورتا بالداسار ، مجلیا کیلکی، لورا مرلا و رائلن وایلدینگ

+ چالش‌های دموکراسی در عصر جهانی شدن حیدرعلی مسعودی و سمانه خان‌بیگی

+ ﭼﺸﻢ اﻧﺪاز و آﻳﻨﺪه ﺟﺎﻣﻌﻪ اﻃﻼﻋﺎﺗﻲ در اﻳﺮان 

+ آینده‌ی حکومت‌داری در عصر اطلاعات جان پری بارلو

+ کار آفرینی در عصر اطلاعات وارتباطات 

+ مبحث زمان و مکان در اندیشه ی گیدنز محمد حسن شربتیان

+ استفاده از انواع تکنیک‌های توسعه خلاقیت گروهی 

+ انسان فردا : در جست وجوي ناكجاآباد وحيد شامخي

+ شخصیت فرد، سرنوشت او را رقم می‌زند محمود سریع القلم

+ دولت و نسخه جهانی شدن فرنود حسني

+ جهانی شدن و آموزش و پرورش:.حرکت به سوی شبکه های نوین ارتباطی سعید مذبوحی - مصطفی زارعی

+ فضاي سایبر به معناي فضاي گسترده ارتباطی 

+ پویایی فرهنگی جهانی شدن، اسطوره‌های فرهنگی جهانی شدن رامین مسعودی

+ جهاني شدن و مديريت راهبردي منابع انساني. 

+ مطالعات و روشهاي آینده شناسی مهرداد تقوي گیلانی ؛ دکتر محمد باقر غفرانی

+ آینده روزنامه نگاری علمی در عصر دیجیتال شارون دان وودی 2 مترجم: بهاره صفوی

+ نقش نظريه شهر خلاق1 در پويش اقتصاد فرهنگي و زندگی شهری حجت الله حاجی حسینی 2 حسن اشتری 3 حافظ مهدنژاد

+ تاثیر جامعه اطلاعاتی بر انسجام اجتماعی. 

+ فراهوش و جهان غيرقابل پيش‌بيني مرادزاده

+ انقلاب در نقشهای اجتماعی الوین تاقلر

+ مزیت‌های جهانی شدن رسانه‌ها 

+ نظريه دگرگوني جهاني (بررسي نظريه ديويد هلد، آنتوني مك گرو و ديگران): 

+ موافقان و مخالفان جهانی شدن 

+ جهانی شدن و نگرانی‌های ناشی از فقر و نابرابری مبحثی است که بیش از هر موضوع دیگری مورد توجه محافل قرار گرفته است. مترجم: مریم صدیق زنده

+ جهانی شدن فرهنگ 

+ عصر مدیران- 

+ رقابت جهانی در قرن ۲۱ مصطفی مؤمنی

+ آینده نگاری علم و فناوری (تجربه کشور چک) سیدعلی اکبر عظیمی

+ جهان در سال ۲۰۵۰ میلادی 

+ اندیشه‌های ما صرف گذشته و حال شده و به آینده توجهی نکرده‌ایم 

+ یکپارچگی جهانی یک واقعیت است! 

+ علوم انسانی چه نقشی در آینده خواهد داشت؟ 

+ آرامگاه سیاسی تافلر

+ اندیشه‌های پیتر سنگه 

+ این فضای جدید تعادل انسانی را برهم زده است. 

+ گلوبالیسم یا جهانی شدن.  فیاض نجیمی بهرمان

+ جهان در سال 2050 چه شکلی خواهد بود 

+ بنيان هاي آينده پژوهي مدرن چيستي و چرايي مطالعات آينده 

+ شهرهایی برای فردا دکتر حسین محمدپور زرندی

+ سه نسل شبکه اجتماعی، حضور همزمان در کشورهای غیرپیشرفته: مورد ایران دکتر مهدی محسنیان راد

+ فضائل اخلاقی و مدیر قرن بیست و یکم 

+ تحقق هدف آینده پژوهی با استفاده از تفکر سیستمی آریو

+ مسئله رهبری سیاسی پل کندی

+ جامعه اطلاعاتی و توسعه. دکتر سید وحید عقیلی /علی یعقوبی

+ فروپاشی اتحادیه ها و دولت هاي ملی دکتر بهرام نوازنی

+ جایگاه ایران در جامعه اطلاعاتی جهانی 

+ رابطه میان پیشرفت فناوری اطلاعات و تکمیل جهانی شدن ذبیح الله تجری غریب آبادی

+ روستائیان چین، در دوراهی بین برداشت محصول و اینترنت مارتن بولار برگردان شهباز نخعی

+ نیاز اقتصاد ایران به جهانی‌شدن در گفتاری از محمود سریع‌القلم : حسرت توسعه  دکتر محمود سریع‌القلم

+ تصور جهان در ۱۵۰ سال آینده 

+ اهداف و راهکارهاي آینده نگاري در امر آموزش حمید سلیمانی مهر ، محمد هوشیار افین

+ به سوی جامعه اطلاعاتی- یزدان محمدبیگی

+ . 

+ جهاني شدن و مديريت راهبردي منابع انساني 

+ تحلیل رابطه سبک زندگی با هویت فرهنگی جوانان شهر تبریز صمد عدل یپور

+ راسل اکاف و برنامه ریزی آینده ساز راسل اکاف

+ آیا زندگی جاودان به حقیقت بدل می شود؟! تحریریه‌ی بیگ بنگ

+ جهانی شدن و تحوّل ماهیت جنبشهای اجتماعی در جوامع غربی دکتر فرهاد دانش نیا -2 طیب هالسادات حسینی

+ شهروند آینده دكتر سیدفرهاد افتخارزاده

+ فکرنو، اندیشه نو، جھانی نو _ این شعار نیست ، واقعیتی است که من وتو از آن گریزمی کنیم. سئوال این است ایا با اندیشه ھای 2500 ،1400 ویا 100 اندی سال پیش می توان جھان نوکه ابزارآن ھوشمند تراز من و تو است ساخت؟  

+ گذار از انسان عاقل به شهروند‌ عقلانی دکترمحسن رنانی

+ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻳﮏ ﻗﺪﻣﻲ ﻣﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﻣﻲﺩﻫﺪ ﻣﺮﺿﻴﻪ ﻓﺨﺮﺍﻳﻲ، ﺷﻬﺮﺯﺍﺩ ﻓﺘﺢﺍﻟﻬﻲﭘﻮﺭ

+ زمین در 500 سال آینده چه شکلی خواهد بود،؟ 

+ چرا از آينده نگاري حرف مي زنيم ؟ 

+ طغیان آب و خشکسالی جرمی ریفکین و تد هوارد

+ جهان در سراشیبی سقوط جرمی ریفکین و تد هوارد

+ نظریه های جامعه اطلاعاتی (فرانک وبستر) فرانک وبستر

+ لابد می گین کو تا آینده حالا هر وقت وقتش شد یه فکری به حال آینده مون می کنیم!! 

+ آیا پایان راه ادارات سنتی فرا رسیده است؟ زهرا غلامی

+ آموزش عالي در جامعه اطلاعاتي 

+ درجا می‌زنیم، با سرعت هرچه تمام‌تر 

+ ارزیابی آموزش عالی کشور در فرآیند جهانی شدن 

+ امر سیاسی در عصرَپساجهانی شدن دكتر محمدرضا تاجيك - امير رضائيپناه

+ دبیرستاد آینده نگاری و اولویت گذاری شورای عالی عتف: فلسفه وجودی آینده پژوهی کمک فکری به تصمیم گیران است عزیز علیزاده



info@ayandehnegar.org
©Ayandehnegar 1995